Mi­střring e­a valddreifing - "Hva­ kemur ■a­ okkur vi­?"
äHva­a mßli skiptir ■a­ okkur hver er biskup? Hva­ kemur ■a­ okkur vi­?ô


Me­ ■essum or­um lauk sˇknarnefndarforma­ur ˙ti ß landsbygg­inni ľ sem n˙ tekur ■ßtt Ý biskupskj÷ri Ý fyrsta sinn ľ mßli sÝnu er hann lřsti fyrir mÚr og ÷­rum samskiptum sÝnum og sˇknar sinnar vi­ yfirstjˇrn kirkjunnar.

A­dragandinn var sß a­ sˇknarpresturinn lÚt af st÷rfum fyrir aldurs sakir og prestakalli­ var sameina­ a­liggjandi prestakalli ľ og ■ar ß me­al s˙ sˇkn sem umrŠddur sˇknarnefndarforma­ur tilheyrir. Ekki stˇ­ til af hßlfu Ůjˇ­kirkjunnar a­ skipa Ý embŠtti­ a­ nřju ■egar sˇknarpresturinn lÚti af st÷rfum. Ůa­ var lagt ni­ur og flutt burt. Og me­ ■vÝ hvarf ßhugi hins almenna sˇknarbarns fyrir nŠr ÷llu safna­arstarfi Ý ■eirri sˇkn sem sˇknarnefndarforma­urinn fer fyrir.
Ůetta er ekki nř saga ˙ti ß landsbygg­inni.

Ůetta ger­ist vitanlega ekki ß einni nˇttu. ┴­ur en sˇknarpresturinn lÚt af st÷rfum lß fyrir s˙ ßkv÷r­un yfirstjˇrnar kirkjunnar a­ leggja embŠtti­ ni­ur. S÷fnu­urinn, me­ sˇknarnefnd sÝna Ý fararbroddi, mˇtmŠlti ■eirri tilh÷gun, oftar en einu sinni. Ekki var hlusta­ ß ■ß umkv÷rtun. Ůa­ var eftir ÷­ru, a­ mati sˇknarnefndarformannsins, ■vÝ ekki var s÷fnu­urinn spur­ur ßlits ■egar ßkv÷r­unin var tekin. Sˇknarnefndarforma­urinn upplif­i algert tˇmlŠti af hßlfu yfirstjˇrnar kirkjunnar Ý gar­ safna­arins. Ůa­ virtist engu mßli skipta hva­ s÷fnu­inum sjßlfum fannst. Hann var ekki spur­ur. Verra var a­ ekki var hlusta­ ß hann ■egar fˇlk innan safna­arins tjß­i hug sinn.

═ mßli sˇknarnefndarformannsins mßtti greina undrun og depur­. Og spurningin sem fylgdi Ý lokin var fyllilega einlŠg: äHva­a mßli skiptir ■a­ okkur hver er biskup? Hva­ kemur ■a­ okkur vi­?ô

╔g tek undir ■ß spurningu. ╔g fann til me­ sˇknarnefndarformanninum og s÷fnu­i hans. ╔g upplif­i ß sjßlfum mÚr ■ß undrun og depur­ sem fylgdi mßli hans. MÚr svei­ s˙ tilfinning.

Hvar erum vi­ st÷dd sem kirkja ■egar svona er fyrir okkur komi­? ┴ hva­a lei­ erum vi­? Vitanlega getur komi­ a­ ■vÝ a­ breytinga sÚ ■÷rf innan kirkjunnar af řmsum ßstŠ­um ľ og breytinga er ■÷rf. Ůa­ getur veri­ sßrt a­ horfast Ý augu vi­ breytingar. En a­ standa a­ breytingum me­ ■eim hŠtti sem Úg heyr­i lřst er ˇfaglegt, ˇlÝ­andi og Ůjˇ­kirkjunni sÝst til framdrßttar.

S˙ framganga yfirstjˇrnar kirkjunnar sem sˇknarnefndarforma­urinn greindi frß er lřsandi fyrir ■ß mi­střringu sem fengi­ hefur a­ vaxa upp ˙r ÷llu valdi innan Ůjˇ­kirkjunnar. S˙ mi­střring hefur leitt til ■eirrar fjarlŠg­ar sem rÝkir ß milli yfirstjˇrnar kirkjunnar og safna­anna Ý landinu. Vi­ ■a­ ver­ur ekki lengur una­. Kirkjan er ekki yfirstjˇrnin ein, ekki biskupinn einn. Ůa­ er dapurlegur vitnisbur­ur um stjˇrnsřslu Ůjˇ­kirkjunnar a­ kirkjan sem slÝk er oftar en ekki l÷g­ a­ j÷fnu vi­ fßmenna yfirstjˇrn hennar Ý ReykjavÝk.

S÷fnu­irnir, sem eru vettvangur hins kirkjulega starfs, ver­a a­ eiga sÚr r÷dd gagnvart biskupi og yfirstjˇrn kirkjunnar. Ůeir ver­a a­ vera samrß­sa­ilar. Vi­ ■ß ver­ur a­ tala. Ůeir ver­a a­ fß a­ tala og finna a­ ß ■ß er hlusta­. Kirkjan er umfram allt samfÚlag fˇlks. H˙n er aldrei meira en ■a­ fˇlk sem h˙n samanstendur af. Ůa­ ver­ur a­ leysa upp ■ß mi­střringu sem sta­i­ hefur Ůjˇ­kirkjunni fyrir ■rifum Ý svo m÷rgu tilliti. Til a­ gera ■a­ ■arf a­ kalla fleiri til samrß­s, ßkv÷r­unart÷ku og ßbyrg­ar.

Hlutverk Ůjˇ­kirkjunnar er fyrst og fremst a­ bo­a fagna­arerindi­ um Jes˙ Krist og bera vilja hans vitni Ý ÷llum sÝnum st÷rfum. Ůjˇ­kirkjunni ber umfram allt a­ grei­a veg Krists ß me­al fˇlks. Allt skipulag hennar hlřtur a­ taka mi­ a­ ■vÝ.

Gunnar Sigurjˇnsson